Z życia wzięte...

Mój Mężczyzna mnie opuścił. Pojechał sobie. Do Hiszpanii. Do ciepła. Do ludzi. Na konferencję. Pojechał i nie wróci długo. A potem pojedzie dalej, do Warszawy. Na konferencję. Chyba. Pojechał i już. I tak do końca tygodnia. A ja tu siedzę sama i nie mam co robić. Nagle się okazało, że nie mam nic do robienia, co nie jest związane z nim i nami. Źle mi z tym... Został mi tylko kurs szwedzkiego i gotowanie dla jednej. Nie bawi mnie wymyślanie jedzenia dla siebie samej. Nie bawi mnie siedzenie w pokoju i czekanie aż coś się stanie. Źle mi. Smutno mi. Samotnie. Chyba jestem zwierzęciem stadnym. Potrzebuję tupotu nóg, żeby wiedzieć, że nie jestem sama na świecie. Na szczęście za oknem dzieciaki krzyczą, to wiem, że istnieje życie na tej planecie. Ale co z tego, skoro siedzę sama samiuteńka...

Dziś w pośredniaku okazało się, że żeby dostać zasiłek muszę przepracować choć jeden dzień w Szwecji. Muszę znaleźć firmę, która mnie zatrudni na chwilkę. Lasse spytał mnie czy któryś z moich przyjaciół czy znajomych mógłby... a ja nie mam znajomych ani przyjaciół tu. Mam tylko Mężczyznę i pustkę. I kilka kwiatków, które mi usychają, nie wiem czemu. Kwiatki mi nie dadzą pracy niestety... Sama sobie też nie dam. A w firmie gdzie chciałam bardzo powiedzieli, że już mają kogoś kto nic nie umie i nie potrzebują więcej :-(. Smuteczek...

W piątek ruszam do Polski, a nuż coś ciekawego mi się uda tam załatwić... A jak nie to chociaż pobędę z rodzinką - to bardzo ważne. Będę mogła z kimś rozmawiać znowu, posłuchać jednego języka i spróbować się dobrze bawić. A potem znów zatęsknię za swoim miejscem na ziemi i wrócę do wielkiego, pustego (przez większość dnia) mieszkanka... Echhh...