Z życia wzięte...

Wyjazd do domu rodzinnego może być świetnie spędzonym czasem. Może też być niezwykle męczący. A może łączyć obie te możliwości.

Coraz częściej dochodzę jednak do wniosku, że druga opcja jest mi bliższa. Dlaczego? Bo po tygodniu spędzonym na nic_nie_robieniu szlag mnie trafia. Mam wakacje, więc mam nic nie robić. Jak można ciągle nic nie robić? Ile można odpoczywać? Moje życie nie składa się z samych męczących rzeczy, wręcz przeciwnie - czasem mam ochotę uciec i zrobić coś, co zmęczy mnie totalnie. Zawsze mam nadzieję, że jak tu przyjadę, to będę mogła gotować, pomagać, itp. Odciążę rodziców. I co? I nic... Odpocznij sobie, dziecinko... Nie mam już siły odpoczywać...

Z drugiej strony zaś jest ciągłe marudzenie, że nic nie robię. Że doktorat leży (sama to wiem, nie trzeba mi przypominać). Że nie mam pracy (o tym to też wiem, i też nie ma potrzeby ciągłego rozmawiania o tym). Że może czas na dziecko (echh...). Na ślub (eeeeechhhh...). Czas zacząć coś robić (bo do tej pory to leżę tak, jak się urodziłam i nawet kroku nie zrobiłam). A w ogóle to po co ja tam pojechałam? Może wrócę jednak do domu i jakoś się tu urządzę... Przecież tam też nie mam pracy, nie zarabiam, nie mam dzieci... Kurs językowy nie jest mi potrzebny, jeśli będę tutaj, bo pracę na pewno znajdę (taaa, w fabryce pewnie albo jako w helpdesku). No i oczywiście miałabym gdzie mieszkać, bo mój pokój ciągle czeka... I to nie ważne, że tam jestem komuś potrzebna. Że tam jest mi lepiej. Że tam może wreszcie będzie moje miejsce. Że wolę tam... Echhh...

Z trzeciej strony lekarze. Tu jest taniej, tu rozumiem co do mnie mówią, tu próbuję zrobić jak najwięcej badań. Tylko co mi z tego przyjdzie, skoro na wyniki muszę czekać tak długo, że już zdąży mnie tu nie być. Nie wspominając już o tym, że te wyniki przestaną być już aktualne no i wizyta u lekarza będzie nieco utrudniona. I jak tu się leczyć? A może nie warto się leczyć, co będzie to będzie.

Do tego jeszcze kwestia szalejących chyba hormonów i wchodzenia w wiek przekwitania (;-)), bo sama już nie wiem czego chcę. Z jednej strony chętnie zaszłabym w ciążę i święcie w to wierzyłam, aż do czasu gdy wzięłam na rękę bratanka. I nagle się okazało, że to nic takiego. Żadnych wybuchów miłości, żadnych cudów na kiju. Od, po prostu mam na ręku niezwykle kruchą istotę, na którą muszę uważać i tyle. Nagle zdałam sobie sprawę, że więcej uczucia i zachwytów odczuwam gdy widzę kota... (obcego kota, nie wspominając o mojej ukochanej kocince). Chyba więc jednak jest coś ze mną nie tak. Nie zachwyca mnie rozmowa o kupkach. Nie pałam niezwykłą potrzebą trzymania go, przewinięcia, nakarmienia. Ot, jest i ok. Dobrze jeszcze, że są jego rodzice oraz dziadkowie, to zawsze znajdzie się ktoś chętniejszy ode mnie, żeby go potrzymać. A ja... a ja w tym czasie mogę zająć czymś kociarstwo, żeby nie wlazło do łóżeczka (nie wiem czemu im nie wolno), czy żeby nie ganiało się za głośno jak młody śpi. Dziwna jestem. I dziwnie się czuję z tym nowym odkryciem. Oczywiście, "pieję z zachwytu" gdy tylko spocznie na mnie wzrok kogoś z rodziny, żeby nie uznali mnie za jakąś wariatkę. Ale żebym specjalnie pchała się do dzieciaka, to jakoś tak nie bardzo... Przeraża mnie moje własne podejście. Na pewno jest to kwestią nikłej możliwości dogadania się z dzieciakiem. W końcu co może mi powiedzieć 2-tygodniowy brzdąc, który widzi mnie drugi czy trzeci raz na swoje (ślepe jeszcze) oczka? Na pewno z czasem będzie lepiej. Tylko muszę przetrwać i dalej udawać, że zachwyca, jak nie zachwyca... Jestem kobietą bez serca i bez instynktu macierzyńskiego. A właściwie ze spaczonym instynktem. Ot co. I tak oto nagle odeszła mi ochota na posiadanie własnego potomstwa. Przynajmniej jeden lekarz mi odpadnie ;-)

I tak oto wyszła mi śliczna, marudna notka. Cudnie po prostu.