agnkoz@gmail.com
Wesołych Świąt wszystkim życzę! (o ile ktokolwiek to czyta). Z braku czasu wpisów nie ma, ale pomysłów mam tysiące, więc jak tylko będę mieć chwilkę to na pewno coś nowego się pojawi. A tymczasem: cudnych prezentów, świetnej atmosfery świątecznej (zwłaszcza po kapuście z grochem ;-)) oraz dużo zdrowia, żeby przetrwać świąteczne obżarstwo - życzę Wam ja :-)
Już któryś raz z kolei dochodzę do wniosku, że nie jestem stworzona do życia w pojedynkę. To jest fajne może na jeden, góra dwa dni... Ale po tym czasie zaczyna doskwierać mi samotność. I nie chodzi nawet o obecność tej drugiej osoby (choć to jak najbardziej też ma znaczenie), ale o fakt, że nie umiem i nie lubię gotować tylko dla siebie ;-)
"Uda Ci się!", "Dasz radę!", "Wierzę w Ciebie!"... Typowe okrzyki zagrzewające do "walki". "Wiem, że na pewno dobrze Ci poszło", czyli tekst po "walce". Skąd w ludziach tyle wiary w moje siły? Czemu ja tego tak nie odbieram? Dlaczego czuję, że poszło mi kiepsko, skoro wszyscy wokół wiedzą, że jest super? Czy to zwykły brak wiary w siebie?