Z życia wzięte...

Już któryś raz z kolei dochodzę do wniosku, że nie jestem stworzona do życia w pojedynkę. To jest fajne może na jeden, góra dwa dni... Ale po tym czasie zaczyna doskwierać mi samotność. I nie chodzi nawet o obecność tej drugiej osoby (choć to jak najbardziej też ma znaczenie), ale o fakt, że nie umiem i nie lubię gotować tylko dla siebie ;-)

I tak oto siedzę w domu, głodna się robię, a nie mam pojęcia co by tu ugotować. Nie mam ochoty stać długo przy garach, bo jakiż jest sens takiego działania, skoro tylko ja to docenię (albo i nie ;-)). Nie chce mi się gotować, skoro tylko ja to będę jeść. Nie mam "smaka" na nic konkretnego, ale też nie chcę jeść byle czego. W końcu co to byłby za problem zalać zupkę chińską wrzątkiem i zjeść. Jednak chyba "zasługuję" na jakiś lepszy posiłek (chociaż raz na dzień). W takich momentach zastanawiam się jak żyją single czy osoby samotne. Może to jest odpowiedź na problem anoreksji? Skoro nie warto gotować dla jednej osoby, może nie warto w ogóle się odżywiać jednoosobowo? Dla mnie połową posiłku (co najmniej) jest możliwość bycia w tym czasie z kimś. Możliwość rozmowy, wymienienia jakichś (choćby błahych) uwag, w końcu obejrzenie filmu czy telewizji razem. W pojedynkę to wszystko traci smak. Czyżbym była aż tak zwichrowana przez "życie w stadzie", że nie potrafię się samodzielnie odżywiać?! ;-) Brakuje mi wspólnych decyzji "co dzisiaj zjemy", brakuje mi krzątania się we dwójkę i obijania się o siebie w kuchni, brakuje mi drugiej osoby po drugiej stronie stołu... Wspólnego szczękania sztućcami (czemu się mówi że sztućce szczękają??!), wyjadania z jednej miski, patrzenia jak druga osoba je, czy samego "dziękuję, dobre było" na koniec.

I choć czasem tęsknię za odrobinką samotności w domu, to jednak na dłuższą metę (dłuższą niż wspomniane 2 dni) nie daję rady. Czy jest w okolicy ktoś chętny na wspólny posiłek? ;-)