Z życia wzięte...

Ja wiem, że jestem tylko prostą nielegalnie pracującą sprzątaczką, ale wydaje mi się, że nawet takiej osobie należy się odrobina szacunku.

Może niesłusznie, ale jednak mam wrażenie, że jeśli ja kogoś szanuję to i on/ona powinien odpowiedzieć mi tym samym. Widocznie się mylę, albo mentalność Szwedów i polskich Szwedów jest nieco inna. Zaczynając od tego, że w mieszkaniach mają syf totalny i nie są skłonni wytrzeć po sobie jajka upuszczonego na ziemię (po co, skoro już za 7 dni przyjdę i sama to zrobię), a kończąc na smsach późnym wieczorem czy też w nocy z hasłem - jutro o 8 rano masz być tam i tam. Czy ja nie mam prawa do własnego czasu? Nie należy chociaż spytać mnie czy nie mam innych planów, skoro ponoć nie ma pracy w tej chwili? To ja powinnam od razu lecieć i wycierać psie siki z podłogi w salonie, bo moja szefowa (będąca na urlopie) nie dogadała się ze swoją córką (nie mającą oczywiście czasu) odnośnie tego jak wygląda mój plan zajęć w szkole. A przecież już 3 razy wysłałam córce mój rozkład zajęć, za każdym razem wyraźnie informując, że już chodzę do szkoły i że mogę pracować tylko w pozostałym czasie. I tak, mam pełną świadomość, że mi też zależy na pracy (bo mam chociażby kredytówkę do spłacenia), ale jednak chyba mam prawo mieć własne życie i własne plany?

Zdenerwowałam się, zapewne niepotrzebnie... Ale jednak jestem fanką osób, które są w stanie prowadzić firmę tak, żeby każdy był zadowolony, skoro twierdzi, że to firma na zasadach partnerskich i że mam prawo decydować kiedy pracuję. Zwłaszcza, że wyraźnie to określiłam w mailach. Pewnie teraz z tego wszystkiego stracę pracę i zostanę bez kasy na najbliższe pół roku (do skończenia kursu). Echhh...