Z życia wzięte...

Kiedy zaczynałam się uczyć angielskiego nikt mi nie powiedział, że powinnam myśleć w tym języku, żeby się go nauczyć. Teraz to wiem, ale wtedy, daaawno temu, nikt mi tego nie powiedział. Może gdybym miała taką świadomość, nauka szła by mi lepiej. Jednak było jak było. Teraz jestem mądrzejsza w tę wiedzę i wcale nie wiem czy to jednak był taki dobry pomysł. Owszem nauka idzie nieco szybciej, ale...

Właśnie - ale. Wiedzę wykorzystywałam przy nauce hiszpańskiego, a obecnie przy nauce szwedzkiego. Gdy zastanawiam się co zrobić na obiad, staram się formułować myśli po szwedzku. Gdy wymyślam sobie jakieś sytuacje z życia wzięte i to jak bym się zachowała czy co powiedziała (sposób na pokonywanie nieśmiałości - warto, polecam!), staram się to robić po szwedzku. No i nie jest tak źle, czasem nawet wydaje mi się, że "mówię" poprawnie. Wydaje mi się, bo nie ma mnie kto poprawiać w mojej własnej głowie. Ale przynajmniej się staram...

I co mi z tego przyszło? Ano tyle, że gdy zaczynam myśleć w jednym języku to już się na nim skupiam. I skupianie ma ogromną wadę. Otóż nie jestem w stanie szybko przejść na inny język. Co przez to rozumiem? Ni mniej ni więcej tylko to, że gdy nagle, w trakcie moich rozmyślań, ktoś się do mnie odezwie w innym języku, nie jestem w stanie szybko zareagować. Przykładowo gdy na kursie rozmawiamy po szwedzku i ktoś nagle ktoś zagada do mnie po polsku czy angielsku, nie jestem w stanie się przestawić. Zwyczajnie głupieję. I muszę mieć przy tym baaaardzo inteligentny wyraz twarzy, bo reakcja odbiorcy jest jednoznaczna. Albo powtarza pytanie, patrząc jak na idiotkę, albo czeka aż się opanuję, albo daje mi spokój i zagaduje inną osobę, wciąż patrząc na mnie jak na ćwierćmózga. A ja? Ja w tym czasie szybko próbuję pokonać pustkę w głowie, określić w jakim języku ten ktoś do mnie mówi, wymyślić odpowiedź i spróbować sformułować ją w odpowiednim dla pytania języku. Niby proste, ale jednak czasochłonne. Niewiele jest osób, które spokojnie poczekają aż się opanuję, chyba że nikt inny dookoła poza mną nie jest w stanie odpowiedzieć. Muszę przyznać, że głupio się czuję w takiej sytuacji, ale nic nie potrafię z tym zrobić.

Z drugiej strony, po całym dniu myślenia w jednym języku, ciężko jest mi się przestawić na inny. W tej chwili np. powinnam pisać (a właściwie piszę, bo jestem w trakcie, tylko chciałam się podzielić swoim spostrzeżeniem, zanim znowu mi umknie i nie będzie kolejnego wpisu) podsumowanie z piątkowych zajęć na uniwersytecie. Z zajęć w języku angielskim, więc i raport musi być w takowym (choć prowadzi szwedka, więc by pewnie zrozumiała). Problem tkwi w tym, że po dość intensywnych zajęciach z literatury szwedzkiej, mam pewne problemy w formułowaniu zdań po angielsku. Ciągle na myśl przychodzą mi szwedzkie zwroty i muszę sprawdzać w słowniku jakie są ich angielskie odpowiedniki. Męczące zajęcie.

Pragnę doczekać dnia, gdy wszystkie znane mi języki "wskoczą" do swoich przegródek w moim mózgu i przestanę mówić językami, a zacznę językiem. Obawiam się tylko, że przyjdzie mi długo czekać, o ile w ogóle przyjdzie kiedyś taki czas...