Z życia wzięte...

Czasem gdy człowiek ma za dużo czasu to zastanawia się nad różnymi pierdołami. Choć często te pierdoły nie są tak do końca bez znaczenia, ale jednak spokojnie można przejść nad nimi do porządku dziennego. Wczoraj brat przysłał mi filmik z TEDa i jak to zwykle bywa z tego typu filmikami skłonił mnie on do refleksji nad swoim życiem.

Jako wykształcona Geograf-Urbanistka mam słabość do tego typu filmików i dyskusji. Z drugiej strony jako bezrobotna kura domowa staram się znaleźć w swoim życiu jakiś cel. Wykształcenie a "zawód wykonywany" w moim przypadku to dwa odmienne światy, czego bardzo mocno żałuję. Co jakiś czas udaje mi się zapomnieć jakie miałam pragnienia niecałe 10 lat temu, gdy jako studentka śmiało kroczyłam do przybytku wiedzy po następną porcję informacji. To samo dotyczy jakichś 5 lat temu gdy już po skończeniu wielu szkół i podjęciu pracy zdecydowałam się na coś nowego. Staram się nie myśleć jak moje życie potoczyłoby się gdybym te 5 lat temu nie powiedziała "czas na nowe", choć oczywiście nie jest łatwo, bo człowiek jest stworzony do gdybania ;-)

Przyszedł w końcu czas aby zastanowić się nad sobą. Co tak naprawdę chcę w życiu osiągnąć? Co już osiągnęłam a co chcę robić jeszcze? Bo jak na razie to mam wrażenie tonięcia i łapania się wszystkich możliwych okazji aby utrzymać się na powierzchni. A przecież nie o to w życiu chodzi żeby dryfować. Chcę czegoś więcej, chcę coś osiągnąć. I chcę wiedzieć, że to jest to czego chcę.

Zaraz usłyszę pewnie, że kobiety w ciąży tak mają. Że powinnam się cieszyć, bo "coś" po mnie zostanie w sensie dziecko. Czy naprawdę nie mam większych aspiracji? Pewnie,że mam, tylko co z tego. Mój misterny plan sprzed paru lat już dawno przestał być aktualny. A każdy nowy szybko traci na aktualności. Potrzebuję czegoś, co zmotywuje mnie do skończenia rzeczy pozaczynanych i do powiącania tego wszystkiego w jakąś jedną sensowną całość. Czyli jednym słowem potrzebuję pomysłu na siebie. I taki pomysł wczoraj mi zaświtał. Bardzo ambitny pomysł. Pewnie nawet zbyt ambitny, biorąc pod uwagę mój charakter ;-) A mianowicie po obejrzeniu filmiku i po zastanowieniu się o co w moim życiu tak naprawdę chodzi, doszłam do wniosku, że chciałabym być kimś. Nie byle kim, ale Kimś. Dokładnie wczoraj sprecyzowałam kim - Stevem Jobsem urbanistyki :-). Brzmi groźnie? Bo jest. I jest bardzo trudne do wykonania. Wręcz niemożliwe. Dlatego pewnie za kilka dni wrócę do rozmyślań, że będę dożywotnio kurą domową i tyle.

Skąd akurat Steve Jobs? Bo to chyba jedyny facet na świecie, który potrafi przekonać tłumy do swoich pomysłów. Potrafi wmówić ludziom, że iPhone to świetna rzecz, że maczki są najlepsze i że iPod nie ma sobie równych. Słowo klucz tutaj to przekonać czy też wmówić. Chciałabym tak jak on umieć mówić ludziom jak ważna jest przestrzeń, w której żyjemy. Mało kto zdaje sobie z tego sprawę, że przecież szukając dla siebie miejsca na ziemi bierzemy pod uwagę nie tylko samo mieszkanie ale też okolicę, w której ono jest. Szukamy czegoś ładnego, zadbanego, blisko dobrej komunikacji, gdzie nie będziemy się nudzić i gdzie będziemy bezpieczni. Chciałabym mieć taką siłę słowa, aby uzmysłowić ludziom, że to gdzie żyją zależy również od nas samych, od tego czego chcemy i co robimy w tym kierunku. Nie tylko od tego co zaprojektuje architekt czy urbanista, ale od tego czego my sami chcemy i do czego dążymy. Tylko, że na razie nikt nie słucha takich słów... A już na pewno nikt nie posłucha takiego nikogo jak ja. I z tym muszę coś zrobić. Muszę ułożyć plan działania i spróbować dojść do tego, żeby za te 10-20 lat móc stanąć przed ludźmi i powiedzieć - "słuchajcie, tak powinniśmy zrobić", a oni posłuchają. Bo tak dalej być nie może z moim życiem, że tylko siedzę i odhaczam kolejny dzień kalendarza, tudzież odkreślam następne wykonane zadanie z kursu, który zupełnie mnie nie interesuje i nie bawi.

"Bo to wszystko nie tak, nie tak, nie to..."