Z życia wzięte...

Właśnie trwa ślub. Nie, nie mój. Ale osoby, która jest dla mnie dosyć ważna - mojej przyjaciółki z lat młodości, dziewczyny, którą znam od (nie przymierzając) prawie 25 lat! I mnie na tym ślubie nie ma, mimo że byliśmy zaproszeni. Nie udało się.

Biurokracja szwedzka nas pokonała - ciągle jeszcze moje dziecko nie ma imienia, więc nie może mieć wyrbionego paszportu. Wszystko to trwa tak długo, bo sami nie mamy ślubu. Żyjemy w oficjalnym konkubinacie, co nie oznacza jednak, że Mój Mężczyzna jest od razu Ojcem, a co za to idzie dziecko nie dostaje automatycznie jego nazwiska. Od prawie 2 miesięcy załatwiamy formalności i jak do tej pory udało nam się jedynie potwierdzić ojcostwo i ustalić wspólne prawa opieki nad Maleńką. Na imię jeszcze przyjdzie jej poczekać... oby się udało przed Wielkanocą :-)

Ale miało być o ślubie a nie o problemach administracyjnych. Tak więc ślub trwa. Nie wiem na jakim jest etapie, ale pewnie już jest po, bo miał się zacząć o 17 a jako, że to cywilny to krótka piłka. Jednak jak by nie patrzeć jest to ważne wydarzenie i chciałam na nim być. Chciałam brać udział w jej życiu gdy tak bardzo zmienia się jej życie (choć z drugiej strony to mieszkają ze sobą od dawna już i właściwie to czysta formalność z tym ślubem). Tak czy inaczej żałuję, że nas tam nie ma.

Kiedyś wydawało mi się, że nie ma takiej siły, która by mnie powstrzymała przed pojechaniem na takie wydarzenie. Okazuje się jednak, że nie zawsze i nie wszystko się w życiu układa tak jak bym chciała. Trochę jest mi przykro, że to wypadło akurat teraz, ale nie miałam za wielkiego wpływu na to wszystko. Mam tylko nadzieję, że następnym razem dam radę się załapać na ważne wydarzenia, bo jak do tej pory wszystko mnie omija... wszystkie ważne śluby... widać takie jest życie człowieka na emigracji...

I jak tu zrobic ślub w miejscu gdzie się mieszka, skoro nikt nie przyjedzie i tak... :-(